Evrenin Sessiz Sözleşmesi

Bu yasa, doğanın fısıltısında gizlidir: "Eğer baharın taze kokusunu içine çekmek istiyorsan, kışın dondurucu ayazında o tohumu toprağa ekmek zorundasın." Bugün avuçlarında tuttuğun o küçük zahmet, yarın ödemekten korktuğun devasa faturanın kefaretidir. Evren, zamanında ödenmeyen her bedeli, acımasız bir tefeci gibi yılların faiziyle geri tahsil eder. Masanın başında, harflerin birbirine girdiği o yorgun saatleri düşünün. Bir genç, dışarıdaki cıvıl cıvıl sokağın cazibesine sırtını dönüp kitabına sarıldığında, aslında zihnini bir heykeltıraşın mermeri yonttuğu gibi şekillendiriyordur. Eğer bugün o zihinsel teri dökmezseniz, yıllar sonra hayat sizi çok daha acımasız bir arenaya iter. O zaman, masada dökülmeyen o ter, soğuk bir kış sabahı bedeni yıpratan ağır bir yükün altında, şakaklardan süzülen çaresizlik damlalarına dönüşür. Zihnin vaktinde inşa etmediği kaleyi, yıllar boyu beden sırtında taşımak zorunda kalır. Ya dürüstlük? Dürüst insanın yolu, zorlu ve çamurlu off-road parkurlarına benzer. Başlangıçta tekerlekleriniz çamura saplanır. Yanınızdan hızla geçen, kestirme yollara sapanlar yüzünüze çamur sıçratır. "Kandırıldın, kaybettin" derler. Cüzdanınız hafifler, yara alırsınız. Ama direksiyonu sıkı tutar, pusulanızdan şaşmazsanız, o zorlu arazide kendi yıkılmaz sisteminizi kurarsınız. Yıllar geçer; o kestirmeden gidenlerin araçları yolda kalırken, sizin adınız sarsılmaz bir güvenin, aşılmaz bir markanın tabelası olur. Artık insanlar sizinle aynı yolda yürümek için sıraya girer. Başta kaybettiğinizi sandığınız o küçük bedeller, size "itibar" denen o paha biçilmez hazineyi kazandırmıştır. Bir de kök salma cesareti vardır. Hayata yeni atıldığınızda, kira her ay toprağınızı aşındıran bir rüzgâr gibidir. Cebinizdeki son birikimi, bir evin temeline, toprağa ektiğiniz bir meşe palamudu gibi bırakırsınız. Üstüne borçlanırsınız. O aylar, nefesinizin kesildiği, yokuşları tırmanırken ciğerlerinizin yandığı demlerdir. Eğlencelerden kısar, uykularınızdan feragat edersiniz. Ama ödediğiniz her taksit, toprağın derinliklerine uzanan bir köktür aslında. Ve bir gün fırtınalar dindiğinde, başınızı kaldırdığınızda görürsünüz ki; artık sığınacağınız kendi koca çınarınızın altındasınızdır. Hayatın dingin sonbaharında, başkaları rüzgârda savrulurken, siz kendi dallarınızın huzurlu gölgesinde çayınızı yudumlarsınız. Hayatın matematiği basittir ama asla affetmez: Yokuş yukarı çıkarken sırtınızdan süzülmeyen her ter damlası, inişe geçtiğinizde göz pınarlarınızdan yakıcı bir yaş olarak süzülür. Sağlığınız, gücünüz, enerjiniz henüz ellerinizdeyken o küçük bedeli ödemekten korkmayın. Seçim sizin: Ya bugün o tohumu ekerken elleriniz kirlenir ve güçlenirsiniz ya da yarın başkalarının hasadını izlerken içiniz kanar. Benden söylemesi…